ดีจ้า........
กลับมาอีกครั้งหลังจากหายไป(นานโคตร) แต่เดี๋ยวก่อนแน่นอนว่าไม่ได้กลับมามือเปล่า
คราวนี้กลับมาพร้อมกับฟิคเรื่องเก่าที่เอามาเล่าใหม่ แต่มันกว่าเดิม
แต่สำหรับคนที่ไม่เคยอ่านฟิคเรื่องนี้ก้อไม่เป้นไรก้อจะได้เริ่มต้นอ่านใหม่เลย
หรือบางคนอ่านไปแล้วที่บอร์ดซึกะเมื่อหลายศตวรรษที่แล้วจนจำไม่ได้ก้อมาอ่านใหม่ได้เลย
อ้อ...ลืมบอกไปว่าฟิคเรื่องนี้เป้น จินเมะ ยูพี เรียวจี้ นะคร้าบบบบบบบบ
ส่วนฟิคน้องของเรานั้นคนแต่งมารุจังบอกว่ายังคิดไม่ออก เพราะฉะนั้นอ่านเรื่องนี้ไปก่อนเน้
ถ้าชอบก้อช่วยเม้นเป้นกำลังใจด้วยน้า คนแต่งจาได้มีกำลังใจอยากแต่ง แล้วเจอกันใหม่ จ้าเน้........
ลิขิตรัก.....หอพักใจ ( Edit Ver.2009 )
Jin&Me…..
Yu&P….
Ryo&Uchi…
บทประพันธ์โดย Pally
บทขยายโดย Maru~Chan
******************************************************************************
Chapter1
ณ โรงเรียนม.ปลายเอกชนที่มีชื่อเสียงในเรื่องของความเก่าแก่และหรูหราที่สุด..........ด้วยรสนิยมหัวสูงของผู้อำนวยการ(?) แม้ตัวอาคารภายนอกจะดูเก่าแก่ แต่ภายในกลับมีการตกแต่งและออกแบบอย่างงดงามตามแบบราชวงศ์อังกฤษ....... และยิ่งตัวอาคารเก่าแก่มากเท่าไร ก็ยิ่งดูงดงามราวกับสรรสร้างมาจากเวทมนตร์ในเทพนิยาย ทั้งอาคารรูปทรงโรมัน เหล่าประติมากรรมไม่ว่าจะเป็นงานปั้นหรืองานแกะสลักชั้นเลิศที่ประดับประดาอยู่ภายใน รวมถึงรูปภาพของจิตรกรชื่อดัง...ช่างเป็นสวนผสมที่ลงตัวทำให้โรงเรียนนี้ดูมีระดับเหนือกว่าโรงเรียนประจำหลายแห่ง ทำให้บรรดาผู้ปกครองพยายามทำให้ลูกของได้เข้าศึกษาที่นี่.............
“เราจะได้มาอยู่ที่นี่จริงๆเหรอเนี่ย.....” ยามะพีเอ่ยก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ตากลมโตมองดูศิลปกรรมชั้นเลิศที่ตั้งอยู่ตรงหน้า.......นี่มันโรงเรียนรึ สิ่งมหัศจรรย์ของโลกว่ะเนี่ย........
“นั่นสิ.......ดูหรูหราซะจนน่ากลัวแฮะ....” คาเมะเองก็มีท่าทีตะลึงกับภาพอาคารตรงหน้าไม่น้อยไปกว่ากัน
“ไม่น่าเชื่อเลยเน๊อะ...ว่าเราจะได้เรียนที่นี่จริงๆ.....” ยามะพีพูดเพ้อๆ อย่างไม่อยากเชื่อ โดยมีคาเมะคอยพยักหน้าเห็นด้วยอยู่ข้างๆ.....ไม่น่าเชื่อเลยว่าเด็กบ้านนอกอย่างเค้าทั้งสามคนจะได้ทุนเรียนฟรีที่นี่....
“นี่ตายล่ะ...สายแล้ว....ฉันว่าพวกเรารีบไปหอประชุมดีกว่านะ เกิดไปปฐมนิเทศไม่ทันต้องถูกรุ่นพี่ทำโทษแน่ๆ...” อุจจิเอ่ยอย่างกระวนกระวายพร้อมกับก้มดูนาฬิกาที่ข้อมือของตน.....ตายแล้ว...ถ้าไปไม่ทันต้องแย่แน่ๆ......
“จะกลัวไปทำไม....ก็แค่รุ่นพี่....ไม่เอาน่าอุจจี้...ชั้นอยู่ทั้งคนจะกลัวไปทำไม...” ยามะพีพูดอย่างไม่แยแส......จะกลัวไปทำไมรุ่นพี่นะไม่ใช่พ่อ.......
“เออ.....ชั้นรู้ว่านายเก่งนะพีจัง...แต่ชั้นว่าเรารีบไปกันก็ดีนะ......” คาเมะเอ่ย....ก็รู้ว่าเพื่อนตัวเองน่ะเก่งเหลือเกิน....แต่เพิ่งเข้ามาวันแรกจะให้ไปมีเรื่องกับรุ่นพี่ก็ดูจะไม่ดีนัก....
“เฮอะ....ไปก็ไปดิ....ชิส์....” ยามะพีเอ่ยอย่างขัดใจ ยกกระเป๋าขนาดย่อมขึ้นมาสะพายแล้วจึงเดินนำเพื่อนทั้งสองไปอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก.....
............................................................................
“โอ้โห......นี่ขนาดแค่หอประชุมนะเนี่ย....ดูสิ...ยังกับห้องโถงในพระราชวังแหน่ะ....” คาเมะดูจะตื่นตาตื่นใจเป็นพิเศษ....ขนาดข้างนอกว่าสวยแล้ว แต่มาดูข้างในนี่สวยซะจนไม่รู้จะสรรหาคำพูดอะไรมาบรรยายดี......ชื่นชมกับความอลังการอยู่ดีๆ ก็หันไปเจอกับนักเรียนกลุ่มหนึ่งที่กำลังมองดูเขาอย่างเหยียดหยามแถมยังซุบซิบนินทราอีก ก็ต้องรีบวางมาดกลับไปเคร่งขรึมทันที....เพราะกลัวจะหลุดอะไรบ้านนอกออกไป................
“ฮัลโหล~ฮัลโหล...เทส.....หนึ่ง...สอง...ฮัลโหล.....” เสียงทดลองไมโครโฟนดังขึ้นบริเวณหน้าเวที เรียกความสนใจจากนักเรียนปีหนึ่งทุกคนให้หันไปมอง.....
“อ่ะแฮ่ม....สวัสดีครับผมทากุจิ จุนโนะสุเกะ.....เป็นเลขาธิการของสภานักเรียน......” ชายร่างสูงที่อยู่บนเวทีกล่าวแนะนำตัวพร้อมกับเสยผมแล้วส่งยิ้มตาหยี....ก่อนจะกล่าวต่อ........
“เอาล่ะ....อีกซักครู่เราจะเริ่มการปฐมนิเทศกันแล้ว......ขอให้ทุกคนอยู่ในความสงบและสำรวมด้วยนะครับ......”จุนโนะกล่าว....เสียงที่เคยดังระงมทั่วหอประชุมจึงค่อยๆ เงียบลง......
“และบัดนี้ถึงเวลาอันสมควรแล้ว.....ขอเชิญประธานนักเรียนขึ้นมากล่าวอะไรซักเล็กน้อยครับ.....” จุนโนะพูดพร้อมกับถอยออกมาเพื่อให้ผู้เป็นประธานนักเรียนได้กล่าวทักทายเหล่านักเรียนปีหนึ่ง....
“ทุกคนยืน........” เสียงตะโกนของจุนโนะที่ไม่ต้องพึ่งอุปกรณ์ขยายเสียงดังไปทั่วทั้งหอประชุม บรรดานักเรียนปีหนึ่งทุกคนต่างพร้อมใจพากันลุกขึ้น......เว้นก็แต่........
“พีจัง...ลุกขึ้นสิ......” อุจจิกระซิบบอกเพื่อนรักที่กำลังหลับสบาย....พอเข้าหอประชุมปุ๊บก็หลับปั๊บ..ให้มันได้อย่างนี้ซี่.....
“พีจัง...พีจัง.....” คราวนี้เรียกพร้อมกับสะกิด แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าอีกคนจะยอมตื่นแต่อย่างใด.......
“ช่างเถอะอุจจี้....เราอยู่ข้างหลังเค้าคงไม่เห็นหรอก....เงียบๆ เถอะเดี๋ยวคนอื่นจะสังเกต.....” คาเมะเอ่ยปรามเบาๆ ด้วยกลัวว่าจะเป็นจุดสนใจ
“เอาล่ะทุกคน...เชิญนั่งได้....” สิ้นเสียงของประธานนักเรียน...บรรดานักเรียนปีหนึ่งก็ค่อยๆ ทิ้งตัวลงนั่งตามเดิม.....
“สวัสดีครับ.....ผมนิชิกิโด เรียว เป็นประธานนักเรียนของโรงเรียนนี้....ก่อนอื่นต้องขอต้อนรับสมาชิกใหม่ทุกคนในปีนี้....” เมื่อประธานนักเรียนเริ่มพูด ทั้งหอประชุมก็ตกอยู่ในความเงียบทันที....นักเรียนปีหนึ่งหลายๆ คนดูจะถูกต้องมนต์สะกดของท่านประธานเข้าให้ซะแล้ว......
“ผมหวังว่าทุกคนจะอยู่ที่นี่กันอย่างมีความสุข......ให้คิดซะว่าที่นี่เป็นบ้านของตัวเอง....”
“ว๊าย...พีจังทำอะไรน่ะ.....” อุจจิเอ่ยเบาๆ อย่างตกใจ....เมื่อเจ้าเพื่อนตัวดีนอนเอาขาไปพาดกับเก้าอี้ของคนข้างหน้า......(ก็ประธานบอกเองหนิว่าให้ทำตัวตามสบายเหมือนอยู่ที่บ้านน่ะ)...
“เอ่อ...ขอโทษนะฮะ....พอดีเพื่อนผมไม่สบายน่ะฮะ....” คาเมะหันไปขอโทษขอโพยคนข้างหน้าที่หันมาทำตาเขียวให้ พร้อมกับรีบจัดแจงท่านอนของเพื่อนรักใหม่.....
“แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะสามารถทำอะไรตามใจชอบได้เหมือนอย่างตอนอยู่ที่บ้าน....การที่จะอยู่ที่นี่ทุกคนจะต้องทำตามกฎระเบียบที่บัญญัติไว้....และแน่นอนว่าหากมีผู้ใดฝ่าฝืนก็จะต้องได้รับโทษ....”
“งืม...งืม...แจ๊บๆ......” เสียงเบาๆของยามะพี เรียกความสนใจจากบรรดานักเรียนที่นั่งไม่ไกลจากคนทั้งสามนัก......ทั้งคาเมะและอุจจิได้แต่เพียงยิ้มแห้งๆ พร้อมกับผงกหัวขอโทษขอโพย ก่อนจะรีบหันไปปิดปากเจ้าเพื่อนตัวดี.....
“เรื่องกฎระเบียบต่างๆ ของโรงเรียนมีเขียนอยู่ในสมุดประจำตัวของทุกคนอยู่แล้ว ฉะนั้นขอให้ทุกคนปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดด้วย....” เมื่อกล่าวจบ เรียวก็เดินออกจากที่ประชุมทันที......คาเมะกับอุจจิถอนหายใจด้วยความโล่งอก.....
ใครๆก็รู้กันว่า.....นิชิกิโด เรียวเป็นประธานที่ทั้งเข้มงวดและน่ากลัวที่สุด....แต่ด้วยบุคลิกคมเข้มเฉพาะตัว บวกกับดวงตาที่ดูทรงอำนาจ....แม้กระนั้นบุคลิกภาพแบบนี้ก็ยังต้องตาและเป็นยังสามารถใครต่อใครได้ไม่น้อย....
แต่ทว่าคนเราใช่ว่ามันจะเกิดมาเพอร์เฟคกันทุกคนเสียหน่อย ถ้ามีแบบนั้นก็คงไม่ใช่คนแล้วล่ะ ฉะนั้นท่านประธานนักเรียนมาดขรึมอย่างนิชิกิโดเองก็มีหลุมดำ(?)เหมือนกัน....ติดก็แต่ไม่มีใครรู้เท่านั้นแหล่ะ....
“ขอเสียงปรบมือให้กับประธานนักเรียนของเราด้วยครับ” สิ้นเสียงจุนโนะสุเกะ บรรดานักเรียนปีหนึ่งก็พากันพร้อมใจปรบมือให้ประธานนักเรียนด้วยความชื่นชม....แหม...คนอาร๊าย...หล่อ.....โหด....โหลด(เตี้ย).......ได้ใจจริงจริ๊ง........................
“เอาล่ะครับ.......ทีนี้เรามาพูดถึงรายละเอียดสำคัญที่นักเรียนเข้าใหม่ทุกคนจำเป็นจะต้องทราบกันดีกว่า.....โรงเรียนเมะรุ(ก)เคะไฮสคูลของเรามีการแบ่งหอพักเป็นสี่ตึก ตามระดับผลการเรียน คือ เอ บี ซี และดี คนที่มีผลการเรียนดีเยี่ยม ก็จะอยู่ตึกเอและอยู่ตึกอื่นๆตามผลการสอบเข้ามา ใครอยู่หอพักใดก็จะเรียนอยู่ในระบบการเรียนการสอนในระดับเดียวกัน....ทุกเทอมเราจะมีการสอบวัดระดับซึ่งมีผลต่อการเปลี่ยนหอรวมถึงระดับคลาสเรียน......นั่นก็คือไม่ว่าคุณจะอยู่ระดับต่ำแค่ไหน...ก็มีสิทธิเข้ามาอยู่ในตึกเอได้ถ้าผลการเรียนดีพอ......ส่วนห้องพักเราจะจัดให้นอนห้องละสามคน และจะต้องช่วยเหลือกันตลอดในการใช้ชีวิตอยู่ในโรงเรียนนี้.......ส่วนเรื่องกฎระเบียบข้อห้ามต่างๆ มีแจกไว้ที่หอทุกหอห้องละหนึ่งเล่ม.....เอาล่ะ......ขอให้ทุกคนโชคดีไปพักผ่อนได้ และเราจะมารวมตัวกันอีกครั้งที่นี่ ตอนสองทุ่มตรง........คืนนี้เราจะมีพิธีรับน้องกัน......ใครไม่มาคงไม่ต้องบอกว่าจะเป็นยังไง.....ขอบคุณครับ” พูดจบจุนโนะสุเกะก็ฉีกยิ้มหวานไปให้บรรดานักเรียนปีหนึ่ง....ยิ้มที่ดูยังไง๊ยังไงก็ไม่น่าไว้ใจเลยซักนิด........
คาเมะ ยามะพี อุจิ ทั้งสามเดินออกมาเพื่อดูรายชื่อตนในบอร์ดที่ติดบอกไว้
“นี่ไงๆ ชื่ออยู่นี่” คาเมะร้องบอกเพื่อน
“คาเมนาชิ คาซึยะ โทโทฮิสะ ยามาชิตะ ฮิโรกิ อุจิ ห๋า.....หอดี งั้นเหรอ....” คาเมะร้องเอ่ยเสียงอ่อยทันทีที่รู้ว่าอยู่หออะไร
“หอดี ห้องดีดีดี03....เฮอะ...มันจะมีอะไรดีไปกว่านี้อีกมั๊ยเนี่ย....” ยามมะพีเอ่ยอย่างหน่ายๆ.....ความจริงพวกเค้าเองก็ไม่ได้หวังว่าจะต้องอยู่หอระดับไฮคลาส.....แค่ได้มาเรียนที่นี่ก็ดีแค่ไหนแล้ว......
“ดีจังที่พวกเราได้อยู่ห้องเดียวกัน...โชคดีจังเลยเนอะ” อุจิที่เรียบร้อยที่สุดพูดอย่างโล่งอก.....นึกว่าจะโดนแยกห้องซะแล้ว
“งั้นเราไปที่หอกันเลยดีกว่าแล้วค่อยไปหาอะไรกินกัน...ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว...ไปเหอะ” ยามะพีพูดพลางกอดคอเพื่อนทั้งสองแล้วพากันเดินทางไปยังหอดี....สถานที่ที่ทั้งสามต้องใช้ชีวิตอยู่ตลอดเทอมนี้.....
“พี่เรียวขา....................กลับมาแล้วเหรอค่ะที่รัก......มามะที่รัก จุ๊บ...จุ๊บ....” เสียงห้าวที่พยายามดัดให้มีจริตจก้านของ อาคานิชิ จิน ดังขึ้นทันทีที่เห็นเรียวเดินเข้ามา......
“มาสิที่รัก...มา...เมิงมาจุ๊บตีนกรูนี่มา.....” เรียวอดที่จะหมันไส้ไม่ไหวตอกกลับไปบ้าง
“อยู่ดีไม่ว่าดีนะเมิง...เก็บปากเมิงไว้ไปดูดคอเด็กปีหนึ่งเหอะ...ไอ้จิน...เอาไปแลกกับตรีนไอ้เรียว...กรูว่าไม่คุ้มว่ะ....ฮะฮะฮะ...” นากามารุ ยูอิจิเพื่อนสนิทอีกคนเอ่ยบ้าง....
“ชัตอัพไปเลยห่ายู....เฮ๊ยเรียว...ว่าแต่ปีหนึ่งรุ่นนี้มีใครเจ๋งๆ บ้างป่าวว่ะ......เล่าดิ๊เล่าดิ๊.....” จินหันไปว่ายูอิจิแล้วจึงหันมาคะยั่นคะยอถามเรียว....ตอนแรกก็ว่าจะไปด้วยอยู่หรอก...แต่ดันโดนท่านผอ. เรียนเข้าพบซะก่อนน่ะสิ.....ไม่งั้นป่านนี้ก็คง...........
“โถ่....ไอ้หน้าภาชนะหุงต้มเอ๊ย.....นี่วันๆ ในสมองเมิงคิดแค่เรื่องพวกนี้ใช่มั๊ย.....กรูล่ะเสียดายพื้นที่หอเอที่เมิงกำลังเหยียบอยู่จริงๆ.....” เรียวพูดอย่างหน่ายๆ....คนที่วันๆ ไม่คิดจะทำอะไรนอกจากคิดแต่เรื่องอย่างว่าอย่างเจ้าจินมัน ทำไม๊ทำไมเวลาสอบวัดระดับมันกลับทำได้ดีทุกครั้ง......หน่ำซ้ำยังทำคะแนนได้ดีกว่าประธานนักเรียนอย่างเค้าซะอีก.....
“โถ่ห่าเรียวค๊าบ....พวกคุณเมิงก็รู้นี่ครับว่ากรูมีชีวิตอยู่ได้ด้วยสิ่งนี้.......”
“แล้วไมเมิงไม่ย้ายไปอยู่หอดีว่ะ...กูว่าถ้าเมิงไปนะเมิงไปเปิดเป็นฮาเร็มของเมิงได้เลย...แล้วเมิงจะทำวันล่ะกี่ครั้งก็ไม่มีใครเค้าว่าไรเมิงหรอก...” ยูอิจิว่า
“ห่ายูค๊าบ...เห็นกรูงี้กรูก็เลือกนะค๊าบ.....เมิงก็รู้นี่...หอดีน่ะเม่งมั่วกันขนาดไหน.....” จินเอ่ยอย่างขยาดเมื่อนึกถึงหอดี....หอที่ได้ชื่อว่าโลว์คลาสและมั่วที่สุดในโรงเรียน และยังเป็นที่รังเกียจและถูกดูถูกจากทั้งสามคลาส........
“แหม...มาทำเป็นพูดนะเมิง....กรูเห็นเมิงก็เอาหมดนี่หว่า......” ยูอิจิว่าต่อ.....ทำมาเป็นพูดแต่ก่อนยังเคยเห็นเพื่อนเค้ามันคั่วอยู่กับเด็กคลาสดีอยู่พักนึง เตือนเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง.......
“โถ่....ห่ายูค๊าบ....กรูเอาก็เฉพาะตอนเสี้ยนมากๆ เท่านั้นแหล่ะ....ยังไงก็ขอไม่ต่ำกว่าเกรดซีว่ะ...พวกเด็กเกรดดีนี่กรูขอบาย.....” จินว่า...นึกไปก็ขยาด....ไอ้เด็กเกรดดีคนนั้นที่คิดจะจับเค้า....เฮอะคิดจะจับคนอย่างอาคานิชิ จิน ร้อยปียังเร็วไป.....
“ชั้นเพิ่งได้ข่าวมาว่าคืนนี้จะมีงานรับน้องปีหนึ่ง....ไม่รู้ใครเม่งนึกบ้าจัดขึ้นมา....แถมมันยังไม่ขออนุญาตประธานนักเรียนอย่างชั้นอีก.....ชั้นว่าคืนนี้จะไปเล่นงานซะหน่อย...พวกนายจะไปด้วยมั๊ยล่ะ......”
“ไปๆๆ......ขอนู๋ไปด้วยคนนะก๊ะ..นะก๊ะ...นะก๊ะ.ปี้เรียวก๋า........” พอได้ยินดังนั้นจินก็ทำออดอ้อนสะดีดสะอิ้งใส่เรียวเสียจนน่าหมั่นไส้
“เออๆๆ.....เมิงไม่ต้องทำสะดีดสะดิ้งได้มั๊ย...กรูเห็นแล้วคันตรีน เดี๋ยวก็ไม่ให้ไปเลยหนิห่านี่.....แล้วเมิงล่ะยูจะไปด้วยกันมั๊ย.....”
“ไปก็ไปดิ.....” ยูอิจิว่าพลางยักไหล่.....อย่างน้อยก็ยังดีกว่าอยู่เฉยๆ ล่ะว่ะ
................................................................................
เวลาสองทุ่ม ที่หอประชุมรวมทุกคลาส....
“เร็ว ๆหน่อย......เราจะเริ่มพิธีรับน้องกันแล้ว...” เสียงจุนโนะร้องเรียกให้บรรดานักเรียนปีหนึ่งมารวมตัวกัน..........
“เอาล่ะ.....มากับครบแล้วก็ขอเริ่มพิธีรับน้องณ บัดนาว...”
สิ้นเสียงของจุนโนะ เหล่าบรรดานักเรียนปีหนึ่งต่างก็พากันโห่ร้องด้วยความคะนองใจ.....ความสนุกกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว........
“เอาล่ะ......ในกล่องใบนี้ จะมีกระดาษที่เขียนชื่อของรุ่นพี่ เบอร์ห้อง และสิ่งของที่จะต้องไปเอาออกมา ใครจับฉลากได้อันไหนก็ต้องไปเอาของที่ในกระดาษสั่งไว้มา......”
“...ละ...แล้วถ้าถ้าถูกจับได้หล่ะฮะ.....” นักเรียนปีหนึ่งคนนึงถามขึ้นอย่างขลาด ๆ
“น้องก็อย่าโง่ให้โดนจับได้สิครับ.....ถ้าใครถูกจับได้จะถือว่าทำภารกิจไม่สำเร็จ...และคนที่ทำไม่สำเร็จก็ไม่ต้องให้บอกนะครับว่าจะเกิดอะไรขึ้น....หึหึ....เข้าใจแจ่มแจ้งกันทุกคนแล้วนะครับ...ภารกิจแค่นี้งายจะตายพี่เชื่อว่าทุกคนคงทำได้แน่ๆ....หึหึ.....” (บ้านแกหน่ะสิไอ้จุนโนะ)
“อ้อเกือบลืม......ก่อนจะเริ่ม พี่มีอะไรจะฝากนิดหน่อย.....เนื่องจากปีนี้เป็นปีแรกที่มีการรับน้อง.....และเรื่องนี้ไม่มีคณะกรรมการนักเรียนคนไหนรู้....(แกมันก็กรรมการนักเรียนไม่ใช่เหรอ - -*)...ดังนั้นจะให้เรื่องนี้แพ่งพายไปถึงหูประธานนักเรียนไม่ได้เป็นอันขาด.....และถ้าเกิดประธานนักเรียนรู้เรื่องการรับน้องและเรื่องสาวมาถึงพี่ละก็....คนที่ปากบอนคงไม่ต้องบอกนะจ๊ะว่าจะโดนอะไร...หึหึ......อันนี้พี่ไม่ได้ขู่นะ....แค่บอกเฉยๆ.....” (แถวบ้านเมิงเรียกไม่ขู่เรอะ...- -*)
“เอาหล่ะ....เรามาเริ่มจับฉลากกันเลยดีกว่า....ใครได้อะไรก็อ่านออกมาดังๆ ให้เพื่อนๆได้ยินด้วยนะ......เอ้าคนแรก....คาโต้ ชิเงอากิ......” จุนโนะเริ่มขานชื่อ นักเรียนปีหนึ่งผู้โชคดี(?)เดินออกมาข้างหน้าเวทีอย่างเก้ๆ กังๆ.......
“ผมได้...........เออ......” เมื่อได้เห็นตัวอักษรที่เขียนไว้ในกระดาษ...คาโต้ก็หน้าแดงไม่กล้าอ่านต่อ.....
“อะไรของนาย.........เร็วๆเข้าคนอื่นรออยู่” จุนโนะเร่ง
“ผะ....ผมได้บ๊อกเซ่อใช้แล้ว.....ของโคยาม่า เคอิจิโร่ครับ...” คาโต้อ่านด้วยเสียงแผ่วเบา....แต่เพราะมีเครื่องขยายเสียงอยู่ที่หน้าเวทีจึงทำให้ทุกคนในหอประชุมก็ได้ยินหันหมด
“ ฮ่า.ฮ่า.ฮ่า บ๊อกเซ่อเนี่ยนะ โชคร้ายชะมัด....” ยามะพีตบมือหัวเราะอย่างชอบใจ...
“ใช่ๆ...แถมเป็นบอกเซ่อใช้แล้วอีกต่างหาก.....ฮ่าๆๆ......” คาเมะเองก็ร่วมหัวเราะกับยามะพีจนน้ำตาเล็ด
“เดี๋ยวก็โดนดีหรอก ไปหัวเราะคนอื่นเค้า” อุจิปรามเพื่อน ๆ ทั้งสอง...........จุนโนะยังคงขานชื่อไปเรื่อย ๆ ทำให้ต่อมหัวเราะของคาเมะและยามะพีทำงานหนักต่อไป....
“โทโมฮิสะ ยามาชิตะ....” เมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อของตน ยามะพีก็ก้าวออกไปข้างหน้าเวทีด้วยท่าทีสบายๆ โดยไม่รู้สึกตื่นเต้นรึหวาดกลัวเหมือนอย่างคนที่ผ่านๆ มาเลยซักนิด….จะว่าไปไอ้เกมนี่ดูท่าจะน่าสนุกแฮะ.....
“ของผม........แหวนทองคำขาว ของนากามารุ ยูอิจิ......” สิ้นเสียงของยามะพี ทุกคนในหอประชุมต่างพากันเงียบ.....ยามะพีขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจระคนสงสัย....จุนโนะเองก็มองหน้ายามะพีด้วยสายตาแปลกๆ ก่อนจะเอ่ยให้กำลังใจยามะพี ยิ่งทำให้ยามะพีงงเข้าไปใหญ่.....
“โชคดีแล้วกันนะ โทโมฮิสะ....” จุนโนะเอ่ยปนสงสาร พร้อมทั้งเข้ามาตบไหล่ให้กำลังใจ.....
“อะไรของเค้าวะ..........กะอีแค่แหวนวงเดียว....” ยามาพีเดินกลับไปนั่งอย่างงงๆ แต่ก็ไม่คิดจะถามอะไรเพราะไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว........
“เอ้า.....ต่อไป.........ฮิโรกิ อุจิ...” อุจิเดินขึ้นมาอย่างหวาดๆ แล้วหลับตาพร้อมกับภาวนาในใจก่อนจะล้วงมือไปจับ
“ผมได้.........รูปตอนเด็กของนิชิกิโด เรียว.....” เสียงฮือฮาดังขึ้น....อุจิจับใจความได้ประมาณว่า....โคตรซวยเลยวะ.....ว่าแต่ทำไมต้องซวยด้วยล่ะ?......
“ทีนี้คนสุดท้าย.........คาเมนาชิ คาซึยะ....” คาเมะเดินขึ้นมา แล้วล้วงมือลงไปจับฉลาก พร้อมคิดในใจว่าจะจับทำไมวะ ในเมื่อมันเหลืออยู่แค่ใบเดียว.....
“ผมได้...........คอดด็อม.........ของอาคานิชิ จิน เฮ้ย! อะไรวะ..ระรุ่นพี่ฮะ......” พูดได้แค่นั้น ก็ถูกจุนโนะพูดกลบเสียงฮือฮาของทุกคน รวมทั้งน้ำเสียงไม่พอใจของคาเมะด้วย.......
“เอาล่ะ....ทุกคนฟังทางนี้............ฉันให้เวลาทุกคนจนถึงเที่ยงคืน เพราะเป็นช่วงเวลาปาร์ตี้ฉลองเปิดเทอมของปีสองกับปีสาม...ดังนั้นจึงไม่มีคนอยู่บนหอ......แล้วพรุ่งนี้เราจะไปเจอกันที่โรงยิม....เอาล่ะแยกย้ายกันไปได้....”
สิ้นเสียงของจุนโนะบรรดานักเรียนปีหนึ่งก็แยกย้ายกันไปทำภารกิจของตัวเอง.....เหลือรั้งท้ายไว้เพียง คาเมะ ยามะพี และอุจิ
“โคตรซวยเลยวะ คอดด็อมเนี่ยนะ แหวะ!อยากจะอ้วก.....” คาเมะพูดพลางทำหน้าเหย่อย่างสะอิดสะเอียนเสียเต็มประดา
“สมน้ำหน้า อยากหัวเราะคนอื่นดีนัก เป็นไงหล่ะ แย่กว่าบ๊อกเซ่ออีกนะ ฮ่า.......ฮ่า......ฮ่า....” ยามะพีได้ทีก็ซ้ำเติมเพื่อน....
“อะไรกัน หัวเราะด้วยกันแท้ๆ ไหงฉันโดนคนเดียวอ่ะ.....” คาเมะบ่นด้วยความไม่พอใจ....ทำไมโลกนี้มันช่างไม่ยุติธรรมเอาซะเลย.....
“ฉันว่าเรารีบไปดีกว่าเดี๋ยวจะหมดเวลาซะก่อน.....” อุจิเตือนเพื่อนทั้งสอง........ทั้งสามคนพากันเดินออกจากหอประชุม................โดยมีจุนโนะแอบมองดูอยู่ตลอด....
“เฮ้อ......น่าสงสารนางฟ้าทั้งสามจัง...........ไม่ได้มีใครโชคดีไปกว่าใครเล้ย.....แต่จะโทษพี่ไม่ได้นะพวกน้องดันเกิดมาซวยเอง........” (ถามหน่อยเด๊ะ....แล้วใครเป็นคนทำสลากฟร่ะ....)
...............................................................................................
“ไอ้จิน ไอ้ยู ไปกันได้แล้ว...” เรียวเร่งเพื่อนทั้งสอง
“จะรีบไปไหนว่ะ....งานกำลังสนุก.....” จินเอ่ยอย่างไม่เร่งรีบ...แหมกำลังสนุกอยู่เชียว....
“ก็ไปตรวจรอบโรงเรียนไง.....ฉันว่าคงต้องมีการรับน้องแล้วแน่ๆ....” เรียวพูดพลางดูนาฬิกาที่ข้อมือ
“ ไม่เห็นจะต้องรีบเลยนี่หว่า มาสนุกกันก่อนดิ ปาร์ตี้เปิดเรียนทั้งที.....” ยูอิจิเอ่ยก่อนจะยกแก้วค๊อกเทลสีสวยขึ้นดื่ม
“ เออ.....ตามใจถ้าพวกแกไม่ไป ฉันไปก่อนก็แล้วกัน....” เรียวพูดตัดบท แล้วเดินจากไปทันที....ต้องจับให้ได้คาหนังคาเขาไอ้พวกชอบแหกกฎพวกนี้.....
“อะไรของแม่งวะ.....ซีเรียสไปได้ ไปก็ไปโว้ย....” จินกับยูอิจิจำใจต้องเดินตามเรียวไป
“น้องๆ ครับเดี๋ยวพี่จินไปทำธุระก่อนนะครับ เสร็จแล้วเดี๋ยวเรามาทำเรื่องสนุกๆ กันนะ” จินจำใจบอกลาบรรดารุ่นน้องอย่างเสียดาย.....แม่งไอ้เรียวนะเรียว....
............................................................................................
“ห้องนี้สินะ นิชิกิโด เรียว..........เอ.........ทำไมถึงมีชื่อแค่คนเดียวหล่ะ....ช่างเหอะ รีบเข้าไปดีกว่าเดี๋ยวเค้ากับมาโดนจับได้แย่กันพอดี......” อุจิเอ่ยกับตัวเอง ก่อนจะกลั้นหายใจแล้วเปิดประตูเข้าไปข้างใน......แต่ทว่า........
“อ๊ะ...ทำไงดีอ่ะ....ประตูเปิดไม่ได้...แย่แล้วถ้าเอาของมาไม่ได้ต้องถูกทำโทษแน่...ทำไงดีนะ.....” อุจิเดินวนไปวนมาอยู่หน้าประตูพลางใช้ความคิด แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก….
ตึก~ตึก~ตึก~
เสียงฝีเท้าที่เข้ามาใกล้ๆ ทำเอาอุจิตกใจมองไปตามทางต้นเสียง
“สะ...เสียงอะไรน่ะ....นะ..ไหนบะ...บอกว่าไม่มีใครอยู่..ทะที่หอไง...” อุจิขาเริ่มสั่น ตาทั้งสองข้างมองไปยังต้นเสียงเห็นเพียงแค่เงาดำจางๆ ที่กำลังคืบคลานเข้ามาเท่านั้น....
ตึก~ตึก~ตึก~
“มะ...ไม่นะ...ไม่นะ...ไม่เอาแล้ว.....อ๊า~…………”
.........................................................................................
กริ๊ก....
“เอาหล่ะ....แค่นี้ก็เรียบร้อย..ของกล้วยๆ…..” ยามะพีเอ่ยกับตัวเองพร้อมยิ้มอย่างภูมิใจกับความสามารถในการสะเดาะกุญแจของตน
“...รุ่นพี่....ผมจะเข้าไปหล่ะนะ” (บอกใครวะ)
“โอ้โห.......ห้องเรียบร้อยกว่าห้องนอนเราอีกแหะ” (ทุกวันนี้ห้องที่หออุจิกับคาเมะเป็นคนทำความสะอาด....)
“อะจริงสิ.......แหวน.....แหวนอยู่ไหนน๊า......” ยามะพีรื้อข้าวของซะจนกระจุยกระจาย โดยไม่สนใจเลยว่าหากเจ้าของห้องกลับมาเจอสภาพห้องของตัวเองเข้าจะรู้สึกยังไง....รื้อไปได้ซักพักก็เจอเข้ากับกล่องกำมะหยีสีน้ำเงินสุดหรูที่ถูกซุกไว้ในลิ้นชักบนหัวเตียง
“ นี่หล่ะมั้ง....” นั่งพินิจพิจารณาเจ้ากล่องกำมะหยีสีน้ำเงินได้ซักพักก็เปิดดูข้างในด้วยความอยากรู้อยากเห็น.....
“ว้าว!จริงๆด้วย........สวยจังเลย.....ไหนๆ ขอลองหน่อยซิ” ว่าแล้วก็ฉวยเอาแหวนเงินวงเล็กสวมเข้ากับนิ้วนางข้างขวาของตน ก่อนจะส่องดูแล้วก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมกับตัวเอง......
“แหมยิ่งมาอยู่บนมือของเรา...ยิ่งสวยเข้าไปใหญ่แหะ......เอ๊ะ yu&narumi” ทันใดก็ไปสะดุดเข้ากับชื่อที่สลักไว้บนแหวน ยามะพีอ่านชื่อที่สลักไว้บนแหวนพร้อมกับขมวดคิ้วด้วยความสงสัย..........
“นายเป็นใคร....แล้วเข้ามาที่นี่ทำไม....” เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง ยามะพีตาโตตกใจถูกจับได้แหง๋ๆ....
“ว่าไง...เข้ามาที่นี่ทำไม.....” เสียงเดิมเค้นถามเสียงเข้ม....ยามะพีสูดหายใจเข้าเรียกขวัญและกำลังใจก่อนจะค่อยๆ หันไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย.......
................................................................................
“AAA66 ...อาคานิชิ จิน ห้องนี้สินะ...........เอาล่ะ.......สู้โว้ย....” คาเมะถอนหายใจทีนึ่งแล้วจึงเปิดประตูเข้าไปในห้อง
“โอ้โห.......นี่ห้องรึโรงเผาขยะเนี่ย...รกจริงๆ เล๊ย.....อยู่เข้าไปได้ไงวะ” คาเมะบ่นเมื่อเจอกับสภาพห้องของจิน
“แล้วไอ้ของที่หาเนี่ย........มันจะเจอเข้าไปได้ยังไงวะ” ปากก็บ่นไปอย่างนั้นแต่สองมือก็เริ่มคุ้ยหาสิ่งของที่เป็นภารกิจ
“หาอะไรอยู่เหรอครับ” เสียงบุคคลลึกลับจากด้านหลังดังขึ้น
“ก็หา...............เฮ้ย!” จำได้ว่าอยู่คนเดียวนี่หว่า.....แล้วนี่เสียงหมาที่ไหนวะ....
“อ๊ะ...เฮ๊ย......” คาเมะเมื่อหันมาเจอเข้ากับเจ้าของเสียงลึกลับก็ผวาทันที.....ว่าแต่ทำไมมันต้องเอาหน้ามันเข้ามาใกล้ๆ ตรูด้วยล่ะเนี่ย.....
“หวัดดีจ๊ะคนสวย....มาหาจินเหรอครับ.....” จินถึงกับตะลึงเมื่อมองคาเมะเต็มๆตา ร่างเล็กบอบบาง ผิวขาวเนียนใส ใบหน้าเรียวยาว ปากสีแดงสด ตาคม.....โอ้ว์...ใช่เลยอ่ะกิ๊บ......
“ว่าแต่คนสวย ชื่ออะไรครับ” จินยังซักต่อ พร้อมกับส่งสายตาแทะโลมร่างบางตรงหน้า ทำเอาคาเมะเริ่มรู้สึกสยิวชอบกล
“เออ.......ชื่อ..........คาเมนาชิ คาซึยะฮะ” คาเมะตอบเสียงเบา ซวยแล้วมั๊ยล่ะกรู..........งานนี้ลูกเต่าไม่รอดแน่…
“คาเมะจังเหรอ.....ชื่อน่ารักจังเลย.....ว่าแต่หาอะไรอยู่เอ่ย มาเดี๋ยวผมช่วยหาดีกว่า” เฮ๊ย.......อะไรของมันวะ เพี้ยนชัวร์ ช่วยคนอื่นหาของในห้องตัวเอง...แต่เอ๊ะเดี๋ยวนะ...คาเมะจังพ่องเมิงสิ...จำได้ว่ากรูบอกว่าชื่อคาเมนาชิ คาซึยะนะ.....ไอ้บ้านี่ชักจะลามปามใหญ่แล้ว......
“คือ.......ไม่เป็นไรฮะ.........ผมมาหาเพื่อน............แล้ว....เออ.............เข้าห้องผิด............จะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ” ตอแหลเอาตัวรอดไว้ก่อน ขืนอยู่นานเข้าเกรงอาจต้องมีการเสียเอกราชก็เป็นได้ ช่างหัวเกมบ้าเกมบอนั่นมัน เอกราชประตูหลังตรูสำคัญกว่า......
คาเมะค่อยๆ เดินตัวลีบผ่านเจ้าของห้องเพื่อตรงไปยังประตู...แต่ทว่าทำไม๊ระยะทางมันย๊าวยาวว่ะเนี่ย....
“เดี๋ยวก่อนสิ...........” จินเดินมาดักไว้ข้างหน้าพร้อมกับยืนบังประตูไว้ ทำเอาคาเมะถึงกับเหงื่อตก.....งานเข้าแล้วไงกรู......
“อะไรกัน...เข้าห้องเค้าผิดแล้วจะชิ่งไปเฉยๆ ง่ายๆ แบบนี้เหรอ....” คาเมะขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยิน เมิงจะเอาไงกันกรูล่ะเนี่ย.....
“งั้นเอาเป็นว่าผมขอโทษก็แล้วกันนะฮะ.....” พูดพร้อมกับก้มลงโค้ง
“อะไรกัน...แค่ขอโทษแล้วก็หายเหรอ... เค้าเสียหายนะ..มีผู้ชายมาบุกห้อง...รู้ถึงไหนอายถึงนั้น......” คาเมะอึ้งเล็กน้อยกับสิ่งที่ได้ยิน หน่ำซ้ำยังท่าทีของไอ้อ้วนตรงหน้าที่ทำสะดีดสะดิ้งยังกะสาวถูกพรากเวอร์จิ้น....ทำไม๊คนอย่างคาเมะต้องมาซวยจับได้ให้ไอ้อ้วนนี่ด้วยก็ไม่รู้.....
“เรื่องนี้ผมไม่ได้ตั้งใจ..แล้วก็ต้องขอโทษรุ่นพี่ด้วยนะฮะ....รับรองว่าเรื่องนี้ผมจะไม่บอกใครให้รุ่นพี่ต้องเสียหายแน่นอน....งั้นผมขอตัวก่อนนะฮะ....” ว่าแล้วก็ไม่รอช้า ทำตัวลีบผ่านจินแล้วตรงรี่ไปยังประตูทันที.......แต่เอ๊ะ...ทำไมมันเปิดไม่ออกว่ะ….
จินยกยิ้มมุมปากโดยที่คาเมะไม่ทันได้เห็น...ก็มันจะไปเปิดออกได้ยังไงก็ประตูมันล็อกอยู่นี่....สงสัยจะรีบจัดจนลืมดูสินะ....ยิ้มอย่างอารมณ์ดีก่อนจะค่อยๆ สาวเท้าไปใกล้ๆร่างบางที่ยังคงพยายามเปิดประตู แต่ก็ต้องสะดุดตากับกระดาษสีขาวที่ตกอยู่จึงก้มลงเก็บขึ้นมาดู…
“เอ๋..........คอดด็อม..........ของอาคานิชิ จิน.....เอ๋....อยากได้ไอ้นี่ของผมเหรอ” จินถามคาเมะด้วยน้ำเสียงตกใจ แต่แววตานี่สิ ดีใจเหมือนเด็กได้ลูกอมเลย
“ปะ....ป่าวนะ........ผมไม่ได้อยากได้ซักหน่อย..........แต่เกมรับน้องบอกให้ผมต้องเอามันไปต่างหาก......แต่ตอนนี้ผมไม่เอาแล้วหล่ะ..........จะกลับแล้ว..” คาเมะว่า...ตอนนี้อะไรก็ไม่สำคัญเท่าพรหมจันท์ประตูหลัง...ต้องรีบออกไปให้เร็วที่สุด...
“อะไรกัน..ไม่กลัวถูกลงโทษเหรอ....เอางี้รอเดี๋ยวนะ.........ฉันจะไปหยิบมาให้” จินพูดแล้วเดินตรงไปที่โต๊ะข้างเตียง........คาเมะหยุดชะงักทันที....อะไรกันว่าง่ายขนาดนั้นเชียว......ความจริงนายนี่ก็ใจดีเหมือนกันนี่หว่า..........นึกว่าจะโชคร้าย โชคดีชะมัด.....
“เอ้า.......มาเอาสิ” เสียงจนตะโกนออกมาจากห้องนอน คาเมะไม่รอช้าตรงรี้เข้าไปหาอีกฝ่ายโดยไม่ทันได้เฉลี่ยวใจ.....
“ขอบคุ............เหวอ..........” ยังไม่ทันได้ตั้งตัวคาเมะก็ถูกฉุดลงมานอนบนเตียง โดยมีจินตามขึ้นคร่อมพร้อมกับล็อกข้อมือทั้งสองข้างไว้
“จะเอาน่ะได้.........แต่ว่า......ถ้าเอาไปเลยเดี๋ยวเค้าจะหาว่านายไปซื้อมา......ดังนั้นเรามาใช้กันก่อนดีกว่า.........เวลาตรวจเค้าจะได้รู้ไงว่าเป็นของจริง....” จินยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมขยับหน้าเข้าไปใกล้คาเมะอีกจนคาเมะหน้าแดงด้วยความเขิน
“มะ.....มะ.....ไม่ต้อง......ผมไม่เอาแล้ว..........ปล่อยโ....ผ...ม.......อุ๊บ...” พูดไม่ทันจบก็ถูกจินปิดปากด้วยจูบเข้าให้....เล่นเอาคาเมะถึงกับตกใจตาโตทำอะไรไม่ถูก.......และด้วยความไร้เดียงสาของคาเมะทำให้จินสามารถรุกล้ำเข้าไปควานหาความหวานข้างในได้อย่างง่ายได้ จูบที่แสนดื้อดึงเอาแต่ใจทำให้คาเมะร้อนไปทั้งตัวอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน........
“แฮ่ก.........แฮ่ก.........” เสียงหอบอย่างหมดแรงของคาเมะดังขึ้นหลังจากที่จินยอมถอนจูบออกไป
“ไอ้บ้า.....ทำอะไรของนาย.............มาจูบกันได้ไง” คาเมะที่เริ่มตั้งสติได้ชี้หน้าด่าจิน
“ทำไมหล่ะ......คนเป็นแฟนกันทำไมจะจูบกันไม่ได้” จินโมเมเอาดื้อๆ
“หน้าด้าน............ใครเป็นแฟนใครตอนไหน.........อย่ามามั่วนะ” คาเมะโต้กลับแต่หน้ากลับขึ้นสีแดงระเรื่อ....
“ก็นายไง..........ขนาดฉันยังไม่ถือเลยที่นายเข้ามาค้นห้องฉัน.......แล้วยังอยากได้คอนด้อมของฉันอีก........ที่ไม่ว่าก็เพราะเห็นว่านายเป็นแฟนฉันนะเนี่ย” จินยังคงโมเมต่อไป
“ไอ้บ้า............โรคจิต...........หน้าด้าน..........ไอ้........อุ๊บ” จินจึงจูบปิดปากคาเมะอีก.............คาเมะขัดขืนในตอนแรก แต่ก็ต้องอ่อนระทวยด้วยรสจูบอันแสนหวานและร้อนแรงของจิน.........................
“นายเป็นแฟนฉันแล้วนะ..............เอ้า......” จินยื่นนาฬิกาพกเก่าแก่เรือนหนึ่งให้คาเมะ
“อันนี้คงพอแทนกันได้..........หรือว่านายอยากจะได้.......ไอ้นี่อยู่...............” จินพูดพลางแกว่งกล่องคอนด้อมไปมา.........คาเมะจึงรีบดึงเอานาฬิกาจากมือจินแล้ววิ่งหนีไป.........ทิ้งให้จินนั่งอมยิ้มอย่างพอใจอยู่คนเดียว
“ฉันจะปล่อยนายไปก่อนก็แค่วันนี้เท่านั้นแหละคาซึยะ...”
................................................................................
“เออ....คะ....คือเข้ามาผิดห้องน่ะ...แต่จะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ....” ยามะพีแก้ตัวพร้อมกับรีบตรงรี่ไปยังประตู แต่ก็ถูกยูอิจิดึงแขนไว้เสียก่อน
“ผิดห้องเหรอ....หอนี้ไม่มีใครอยู่นอกจากเด็กปีสาม....แล้วอีกอย่างชั้นนี้ทั้งชั้นก็เป็นของคณะกรรมการนักเรียน...คนที่นายจะมาหาน่ะใคร....” เจอคำถามแบบนี้ทำเอายามะพีถึงกับหน้าซีด....จะให้ตอบว่าอะไรดีล่ะ
“...คะ..คือ...มะ...มาหารุ่นพี่....พี่จุนโนะสึเกะ......” ไม่รู้จะเอาใครก็เอาชื่อเจ้าตัวบงการใหญ่มาอ้างนี่แหล่ะ...
“มาหาจุนโนะงั้นเหรอ....ไม่รู้รึไงว่าวันนี้มีปาร์ตี้เปิดเทอมของปีสองกับปีสาม....นักเรียนทุกคนอยู่ในงานปาร์ตี้....ทำไมไม่ไปหาที่นั้น....” ถามพร้อมจ้องมองอีกฝ่ายอย่างจับผิด...
“กะ...ก็จะไปรู้เหรอ...รุ่นพี่จุนโนะเป็นคนบอกให้มาที่นี่...ผมก็มา...”
“งั้นเหรอ......นายชื่ออะไร..อยู่หอไหน...ปีอะไร..” ซักไซ้รประวัติคนตรงหน้า...เรื่องแบบนี้เห็นทีจะปล่อยไปง่ายๆ ไม่ได้ซะแล้ว....
“...ยามาชิตะ โทโมฮิสะ...หอดี...ปี....” ยังไม่ทันได้พูดจบก็ถูกอีกฝ่ายแทรกขึ้นมาเสียก่อน.....คนอะไร๊ไม่มีมารยาทเอาซะเลย....
“เอ๋อ...ที่แท้ก็เด็กหอดีนี่เอง....ถึงว่า.....” พูดพร้อมทั้งส่งสายตาเหยียดๆ ไปยังอีกฝ่าย เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นเด็กหอดี.....พวกเด็กโลว์คลาสโสโครก.....
“อะไร...ถึงว่าอะไร.....” ยามะพีดูจะไม่ค่อยเข้าใจนัก...ทำไมเป็นเด็กหอดีแล้วมันทำไม....
“เท่าไหร่ล่ะ.....” ยูอิจิเอ่ยถามเสียงเรียบ สายตาประเมินร่างบางตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า......หน้าตาก็ดี..แต่ไม่มีสมอง......
“ห๊ะ...อะไรเท่าไหร่....” ยามะพียิ่งงงเข้าไปใหญ่...อะไรกันหมอนี่จู่ๆ ก็มาถามว่าเท่าไหร่...ประสาท...
“แหมอย่ามาทำเป็นใสซื่อไปหน่อยเลย...เด็กหอดีก็แบบนี้แหล่ะ...ตกลงเท่าไหร่ล่ะ....” เอ่ยถามคำถามเดิม...เบื่อจริงๆ พวกเด็กหอดีเวลาถูกจับได้เป็นต้องทำไม่รู้ไม่ชี้ทุกทีสิน่า.....
“นายหมายความว่ายังไง....เป็นเด็กหอดีแล้วมันทำไม....” ยามะพีเริ่มไม่พอใจ...อะไรกันนักว่ะ...เป็นเด็กหอดีแล้วมันทำไมนักหนา....อยากจะตะคอกถามเสียจริง ไม่รู้ว่าเด็กหอดีมันไปทำน้ำจิ้มไก่หกใส่เสื้อพ่อพี่เหรอไง...ถึงได้เหยียดกันอยู่นั้นแหล่ะ......
“ก็ไอ้จุนโนะมันซื้อนายมาเท่าไหร่ไงเล่า....” ยูอิจิเบื่อกับท่าทีแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องของคนตรงหน้า....ทำมาเป็นอินโนเซนต์คิว่าชั้นจะเชื่อคนอย่างนายเหรอ....
“นะ...นี่...นี่นายหาว่าฉันเป็นพวกขายตัวอย่างนั้นเหรอ......” ยามะพีควันแทบออกหูเมื่อเข้าใจความหมายของอีกฝ่าย....มือเล็กกำเข้าหากันด้วยความโกรธ...หนอยแหน่ะมันชักจะดูถูกกันมากไปแล้วนะ....
“เฮอะ...หน้าตานายก็ดีนะ...ทำไมเหรอร้อนเงินมากนักรึไง....เอ๊ะหรือว่าร่านกันแน่.......” ยูอิจิยังคงพูดเหยียดร่างบาง....
เพี๊ยะ~ เสียงมือเล็กปะทะเข้ากับใบหน้ายูอิจิเต็มแรง.......ยามะพียืนตัวสั่นด้วยความโกรธ...ตั้งแต่เกิดมาแม้จะถูกคนอื่นดูถูกดูแคลนมาก็หลายหน แต่ก็ไม่เคยมีซักครั้งที่รู้สึกเจ็บใจได้ถึงขนาดนี้.....
“นี่...นี่....กล้าตบฉันเหรอ....” ยูอิจิเอามือจับใบหน้าด้านที่ถูกตบพร้อมตะคอกถามด้วยแรงอารมณ์.....เด็กชั้นต่ำคนนี้กล้ามากที่ตบหน้าเค้า.....
“หึ...มากกว่านี้ก็กล้า....ทำไมคิดว่าตัวเองเป็นใคร...คิดว่าตัวเองอยู่หอเอแล้วจะดูถูกใครว่าอะไรก็ได้งั้นเหรอ...จำไว้นะถึงฉันจะเป็นเด็กหอดี..แต่ฉันก็มีศักดิ์ศรีพอ......” ยามะพีพูดกราดอย่างไม่รู้สึกเกรงกลัว...แล้วจึงเดินกระแทกไหล่อีกฝ่ายออกไป....
“หึ...ตบหน้าแล้วคิดจะหนีเหรอ...ฉันไม่ยอมให้เธอตบฟรีๆ หรอกนะ...มานี่เลย....” ยูอิจิกระชากข้อมือบางไว้ก่อนที่อีกฝ่ายจะจากไป แล้วจัดการเหวี่ยงร่างบางลงไปกองกับพื้นห้องอย่างแรงจนได้ยินเสียงตุ๊บ~
“โอ๊ย...ไอ้บ้าปล่อยนะเว๊ย........โอ๊ย...” ยามะพีร้องโอดอวยด้วยความเจ็บ มือเล็กลูบไปตามแขนขาเพื่อสำรวจความเสียหาย....ไอ้บ้าเอ๊ย....เหวี่ยงลงมาได้......
“นี่มันแหวนของฉันนี่...นอกจากจะเป็นเด็กใจแตกแล้วยังขี้ขโมยอีกเหรอเนี่ย...” ยูอิจิชี้หน้ายามะพีทันทีที่เห็นแหวนของตนอยู่บนนิ้วของอีกฝ่าย...จะว่าตัวเองทำตกก็ไม่ใช่....
“ไม่ใช่นะ...ฉันไม่ได้จะขโมย....” ยามะพีตอบปัดเสียงแข็ง...ถึงแม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าสิ่งที่ตนทำมันเรียนว่าขโมยก็เถอะ แต่ความจริงก็ใช่ว่าเค้าจะอยากได้ไอ้แหวนสับปะรังเคนี่ซะเมื่อไหร่....
“ไม่ได้ขโมยแล้วนี่เรียกว่าอะไร...หลักฐานแน่นหนาขนาดนี้ยังจะมาแก้ตัวอีก....” ยูอิจิตรงเข้ามากระชากแขนคนปากแข็งพร้อมตะคอกถามด้วยแรงอารมณ์....ของสำคัญที่เค้าเก็บรักษามันไว้เป็นอย่างดี แต่ยัยเด็กชั้นต่ำนี่ตั้งใจจะขโมยมัน.....
“ก็บอกว่าไม่ได้ขโมยยังไงเล่า...ก็แค่ขอยืมแป๊บเดี๋ยวเอง เสร็จแล้วฉันจะเอามาคืนแน่ๆ....”
“หึ...ใครเค้าจะเชื่อเด็กขี้โกหกอย่างนาย.....” ว่าพร้อมกับบีบแขนของอีกฝ่ายอย่างแรง ทำเอายามะพีถึงกับนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ....ทำไมต้องโกรธขนาดนี้ด้วยนะกะอีแค่แหวนเงินธรรมดาๆ วงเดียว.....
“ก็ถ้าไอ้เกมรับน้องบ้าบอนั้นไม่สั่งให้ฉันทำ....ฉันก็ไม่อยากได้ของๆ นายนักหรอก...เอาคืนไปเลย...อยากได้ตายหล่ะ...” ยามะพีพยายามจะถอดแหวนแล้วเขวี้ยงคืนไอ้บ้าซาดิสม์ตรงหน้า...นึกว่าตัวเองโกรธเป็นคนเดียวรึไงกัน.....แต่ทว่า...ทำไมมันถอดไม่ออกฟร่ะ......
“ฮะ...เฮ๊ย...ทำไมไม่ออกฟร่ะ....” ยามะพีพยายามออกแรง..แต่ดึงเท่าไหร่แหวนเจ้ากรรมก็ไม่ออมออกเสียที
“นี่ยัยเด็กชั้นต่ำ...เอาแหวนชั้นคืนมาเดี๋ยวนี้....” ยูอิจิตะคอก...คิดจะมาลูกเล่นอะไรอีก...
“โว๊ย..ก็จะคืนอยู่นี่ไง....แต่เห็นมั๊ยเนี่ยว่ามันถอดไม่ออก....ห้อยแล้วยังโง่อีก.....” ปากอิ่มตอกกลับไปอย่างถึงพริกถึงขิงเช่นกัน...คำก็เด็กชั้นต่ำ สองคำก็เด็กชั้นต่ำ....เออ...ไอ้ห้อยชั้นสูง.....
“ปากดีนักนะ...ขโมยของคนอื่นแล้วยังมาทำนิสัยอย่างนี้อีก....เด็กบ้าพ่อแม่ไม่สั่งสอนหรือไง....” ยูอิจิด่ากราดร่างบางซ้ำยังเหยียดไปถึงบุพการีอีก....
“........”
“ทีนี้มาทำเงียบ...สงสารพ่อแม่นายจริงๆ สอนไปก็เท่านั้น เพราะเด็กอย่างนายสอนไปก็ไม่คิดจะจำหรอก....” ยูอิจิยังคงต่อว่าร่างบาง....แต่ก็ต้องรู้สึกแปลกเมื่อเจ้าของริมฝีปากกล้าไม่ยักกะต่อล้อต่อเถียงด้วย.....
“เด็กอย่างฉันน่ะไม่เคยได้รับการอบรมสั่งสอนอย่างใครเค้าหรอก...พ่อแม่หน้าตาเป็นยังไงก็ยังไม่รู้...อันที่จริงมีรึเปล่าก็ไม่รู้....ฉะนั้นไม่ต้องมาพูดว่าสงสาร...ชั้นโตมาด้วยตัวเอง...นิสัยมันก็เลยเป็นอย่างที่นายเห็นนี่แหล่ะ....จะทำไม.....” ยามะพีตอกกลับอีกฝ่ายแสร้งทำเป็นเข้มแข็ง พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลต่อหน้าคนๆ นี้....ยูอิจิที่มองดูใช่ว่าจะดูไม่ออก ร่างสูงเริ่มรู้สึกผิดขึ้นมานิดๆ.......
“เออ.........คือ..........ฉัน.......ปัง!” ยังไม่ทันที่ยูอิจิจะได้พูดอะไร ยามะพีก็วิ่งออกจากห้องไปเสียแล้ว ทิ้งให้ยูอิจิยืนเอออยู่กับที่เพียงลำพัง...พร้อมกับสติที่เพิ่งระลึกได้......
“แหวนฉันอยู่กับไอ้เด็กนั้นนี่แหว่า.......”
................................................................................
“อ๊ะ....ที่นี่ที่ไหนเนี่ย.......ว้าว.....ห้องสวยจัง” อุจิที่เพิ่งตื่นมองไปรอบๆห้องที่ไม่คุ้นตาอย่างสนใจ...วอลเปเปอร์สีขาวสะอาดตาทั่วทั้งห้องตัดกับเฟอร์นิเจอร์เครื่องหนังสีดำสุดหรูดูเข้ากัน ตู้เสื้อผ้ากระจกทั้งตัวกัดให้เป็นรูปของเทพกรีกโบราณ ส่วนเตียงที่ตนกำลังนั่งอยู่เป็นเตียงสีขาวสะอาดตาตัดกับผ้าห่มที่คลุมเตียงอยู่ซึ่งเป็นผ้าปักขนนกสีดำทั้งผืน...แม่เจ้าโว๊ย...นี่มันหอนักเรียนรึห้องสวีทโรงแรมกันแน่เนี่ย......
อุจิมองสำรวจทั่วห้องเสียจนลืมตัว เกือบลืมจุดประสงค์ที่ต้องมาที่นี่....ลืมแม้กระทั่งตัวเองเข้ามาอยู่ในนี้ได้อย่างไร...
“อ๊ะ..ไม่ได้...........ไม่ได้ ต้องรีบหาของก่อน.........รูปเหรอ........ที่ที่จะเก็บรูปไว้...........ก็ต้องเป็น” อุจิคิดพร้อมกับตรงไปที่โต๊ะตัวเล็กตรงหัวเตียงแล้วค้นดู.....
“เย้.......เจอแล้วๆ....เอารูปนี้แล้วกัน น่ารักดี....” พูดกับตัวเองพร้อมกับเอารูปที่คิดว่าน่ารักที่สุดออกมาจากอัลบั้ม..
“ทำอะไรของนายหน่ะ....” เสียงหนึ่งถามมาจากทางด้านหลังทำเอาอุจิสะดุ้งตกใจ รีบยัดรูปใส่ลงไปในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะค่อยๆ หันมาเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย....
“ฉันถามว่านายทำอะไรของนาย” เรียวถามเสียงเข้ม แค่นั้นก็ทำเอาอุจิสะดุ้งตกใจขวัญหนีดีฝ่อไปหมดแล้ว.....
“เออ..........ผม............ไม่ได้ทำอะไร................” อุจิรู้สึกเหมือนขาดอากาศหายใจ บรรยากาศตอนนี้มันช่างอึกอัดเสียอยากจะเป็นลมล้มพับไปอีกซักรอบ......
“ปีหนึ่งใช่ไหม.....ชื่ออะไร...แล้วนั้น...ซ่อนอะไรไว้ในกระเป๋า” เรียวถามก่อจจะค่อยๆ ย่างเข้ามาใกล้ๆ........อุจิถอยหลังหนีตามสัญชาตญาณ(เคะ)ไปจนมุมชิดติดกำแพง...แย่แล้วไงเรา.......
“ผมชื่อ........ฮิโรกิ อุจิฮะ.......ผะ......ผะ......ผม” อุจิตอบอ้อมแอ้มก้มหน้างุดหลบสายตาจับผิดของเรียว......เรียวใช้มือหนึ่งยันกำแพงไว้....อีกมือล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกงของอุจิ........อุจิหน้าแดงมองหน้าเรียวตาโตเป็นไข่ห่าน...อะไรกันเพิ่งเริ่มเรื่องตอนแรกก็จะรุกกันเสียแล้วเหรอ....งี้คนอ่านเค้าก็หาว่าเราใจง่ายแย่หน่ะสิ....>///<
“นี่อะไร....” เรียวเอ่ยถามพร้อมกับชูรูปถ่ายที่เพิ่งไอ้จากกระเป๋ากางเกงอีกฝ่าย......
“ก็.....ก็รูปตอนเด็ก.....ขะ.....ขะ.........ของนายไง” อุจิตอบซื่อๆ พร้อมกับฉีกยิ้มแหยะๆ ไปให้....อะไรกันรูปตอนเด็กตัวเองจำไม่ได้รึไงเนี่ย....
“โอ๊ย.....เรื่องนั้นหน่ะฉันรู้แล้ว....ฉันหมายความว่า....นายจะขโมยมันไปทำไม......กิจกรรมรับน้องใช่มั๊ย” เรียวถามอย่างรู้ทันระคนหน่ายใจ...... อุจิพยักหน้าขึ้นลงตามปะสาคนซื่อ.....
“ว่าแล้วเชียว.....” เรียวเอามืออีกข้างขึ้นมายันกำแพงดักอุจิไว้...
“ขะ..ขอผมได้ไหมฮะ...” อุจิถามอย่างหวาดๆ.....ถูกเค้าจับได้ยังกล้าขอเค้าอีกเน๊อะ.....
“ถ้าอยากได้ล่ะก็ฉันมีข้อแลกเปลี่ยนอะไรนิดหน่อย....ตกลงมั๊ย....” อุจิรีบพยักหน้าขึ้นลงตอบรับทันที ทั้งที่ยังไม่ทันรู้เลยว่าสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการคืออะไร....
“ถ้านายอยากได้...นายต้องคายออกมาให้หมด ว่าใครเป็นต้นรื่องจัดงานรับน้องนี้ขึ้นมา...” เรียวบอกข้อแลกเปลี่ยน อุจิหน้าเสียทันที....ขืนบอกต้องแย่แน่ๆ แต่ถ้าไม่บอกเราก็แย่เหมือนกัน....และถ้าเราบอกคนอื่นก็ต้องเดือนร้อนไปด้วย.......
“ขอโทษฮะ....แต่ผมบอกไม่ได้....เพราะเดี๋ยวคนอื่นจะเดือดร้อนเพราะผม...” ไม่รู้ว่าวิญญาณแม่พระเข้าสิงอุจิหรืออย่างไร ร่างบางถึงได้ยอมเสียสละตนเพื่อคนอื่นเช่นนี้....
“ดี... นายกลัวคนอื่นเดือดร้อน แต่ไม่กลัวตัวเองเดือดร้อนใช่มั๊ย....ดีล่ะ.....งั้นชั้นก็จะลงโทษนายเอง ในฐานะที่ฉันเป็นประธานนักเรียน.....นายทำผิดกฎ ข้อ 1.ออกนอกที่พักในยามวิกาล 2.บุกค้นห้องประธานนักเรียน 3.ขโมยทรัพย์สินส่วนบุคคล 4. ปิดบังและช่วยเหลือผู้อื่นให้ทำผิดกฎโดยเจตนา........ฉันจะกักบริเวณนายสองอาทิตย์.....หลังเลิกเรียน และวันหยุดเสาร์อาทิตย์ มาหาชั้นที่ห้องประธานสภานักเรียน…” เรียวพูดจบก็คลายมืออกจากกำแพงเพื่อปล่อยอุจิให้ได้รับอิสระอีกครั้ง....
จะมีใครเคราะห์กรรมซัดเหมือนอย่างเค้ามั๊ยนะ ของก็ไม่ได้...แถมยังต้องถูกลงโทษจากประธานนักเรียนอีก.....อุจิได้แต่ยืนถอนหายใจให้กับโชคชะตาของตน...
“เอ๊า...มัวแต่ยืนเหม่ออยู่ได้ ตามมาสิ...ฉันจะไปส่งที่หอ...ก่อนที่นายจะทำผิดกฎอีก....” เสียงเรียวปลุกอุจิให้ตื่นจากภวังค์
“ไปได้แล้วก่อนที่ฉันจะตั้งข้อหาให้นายใหม่....” ไม่พูดเปล่า...เรียวก็ถือวิสาสะจับแขนแล้วลากอุจิออกจากห้องไป
TOBeCon..........
........................................................................................................
edit @ 4 Jul 2009 13:05:38 by TaKaCHii LAND
edit @ 4 Jul 2009 21:58:02 by TaKaCHii LAND
edit @ 5 Jul 2009 22:02:10 by TaKaCHii LAND
